Back

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, 1988-04-01

αγω Απρίλιος 1988 «Αναστάσεως ηµέρα λαμπρυνθώμεν λαοῖ, Πάσχα Κυρίου Πά- σχα. Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν και εκγης προς ουρα- νὸν Χριστός ο Θεός ημᾶς διεβίβασεν επινίκιον ἀδοντες». Καθώςη λαμπρή και ολόφωτη νύκτα του Πά- σχα γἔρνειπροςτη μεριά της µέρας, ακούῦεται στην Πασχαλινή Παννυ- χίδα πρώὠτος τούτος ο ὕμνοςτου Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού. Απευθύνεται σ᾽ όλους στους λαούς, στον κὀ- σµο ολόκληρο. Προτρξ- πει και καλεὶ να ανοὶ- «Αγωνίζου τον καλόν αγώνα.» (Α τμ.στ 12) ξουμε τα μάτια στο Φως που φερνει η Ανάσταση του Χριστοῦ. Γιατῖ µε- ταφξερέιαση δηµιουργία ολόκλὴβᾳ απὀ το θάνα- ανρανῃ το Ώαμα τ βάτειν,, Αρ αά[ [ΛΑ ο νά τεσσερις εννοιες στην εβραϊκή λεξη «Πάσχα», ὀλο ας προ ”. ΕΤΟΣ Ζ΄ -υ- ΦΥΛΛΟ 6Ο Τ]λοχα Ι6ΥΡιΟΥ΄ και οι οποίες πραγµατο- ποιούνται απὀ τον ἰἴδιο το Θεὸ: ον «Την ροές ω σρως τα ὅση Ζωή κα ἰαπὸ τηγη ἦν προσαγφβεὺσμέν πα τδχα, ΤΙ μήν οσο [ Ξ ΦβΗ « ἐρ λ κε με ) λιν εξ θληρλλε. ας σον τη μήτλολὴὶ ο δοι ενώκηαένλ Κεά νεβε το λε αἅβρταν τὰ ανθρς 4 δή αμενῶν, ανεβίβασεν κα! προς Το αρχαίον αξίωμα ἠγαγε της αφθαρσίας». Αυτή η τελευταία «Διάβασις», το πξέρασμµα, που το προεικὀνισαν και προετοϊµασαν τα ἄλλα, εἶναι το πιο ριζικό, γιατὶ εἶναι το «πέρασμα» απὀ το θάνατο στην αιώνια, ζωὴ απὀ τα γἠϊνα στα ουράνια. Είναι µια και- νούργια δηµιουργία πιο τελεια απὀ την πρώὠτη. «Σ΄ αυτὸ τοτελευταίο «πέ- ρασμα», που εἶναι η πιο ριζικἡ πράξη υπέρβασης, εκπληρὠνετα! ο σκοπὸς της δημιουργίας του κὀ- σµου. Γιατί, για να κυρ!ο- Λλεκτούμε, ως λέει σύγ- χρονος ασκητής της Εκ- κλησίας, «Το πέρασμα αυτὀ., το Πάσχα, εἶναι ο ἱδιος ο Χριστὸς, εἶναι εν Συνξχεια στη σελ. 3 α ον ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ- ἍΑδ. Κοραή 20-26, Λ/σία Τιμή 10 σεντ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΘΗΚΟΝ Συμπληρώνονται Φἔτος ἕξι ο. οι ο ναι), πληθῶβα των κάθε λογής εντύπων που κυκλοφορούν προστέθηκε κα! η «Αγωνιστικἡ Πορεία». ο ο ΙΙ μμ ασ διεκδικούµε Πο ολ λα. εντύπου που εκ- δίδουµε, οὖτε και ανταποκρινόµαστε ὁσο πρξ- πει στις ανάγκες των καιρὼν. Η ανθρώπινη [Πιτ πλ: συνοδεύ- ειστις εκδόσεις µας. Όμως, µετο ἔντυπο τοῦτο, δεν Πάπα Φιβολία ότι εκφράζεται η ΠΠ Κος ο ο Το Γκ. ο κρισιµότητα των καιρών, οὖτε και αμφισβητείται ὁτι και µε αυτό το σχἡµα κατατίθεται ή, ορθότερα, κατα- βάλλεται προσπάθεια ο ος πο [ο λ.]ο ας της αλήθειας για οικοδομή και ορθὸὀ προ- βληµατισμόὀ. Κι ακόµη και σαν Πιο ο νίας η «Αγωνιστική Πορεία» Πο Πα Πτι αποστολή. Η ἔκδοση, λοιπόν, και η κυκλοφορἱα του εντύπου τούτου δηλώνει µια θετική πράξη. Γι΄ αυτὸ και η συνεχιση της προσπάθειας αυτής αποτελεί καθήκον, τόσο για κείνους που τη Φροντίζουν ὁσο και για κεϊνουςπου την παρα- κολουθοὺν. Κεφαλαιώδες και καίριο εἶναι το θεµα του θανάτου. Απασχολεῖτον κάθε ἀνθρωπο, κάθε ηλικίας. Και προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Και οι ἀνθρωποι παίρνουν ἐναντὶί του διάφορες θέ- σεις, ανάλογες µε το ΤΙ πιστεύουν ἡ τι δεν πι- στεύουν. Και αυτοί ακὀ- µη που βλέπουν το θὰά- νατο σαν τᾶἔρµα και εκ- µηδένιση κι αυτοί εκφρά- ζουν ἕνα εἰδος πίστης. Η σύνδεσητου θανά- του µε την αιωνιότητα ἦταν µια εὔστοχη επιλο- γἡ και διαπραγμάτευση. Ο θάνατος να αντικρυ- σθεὶ µέσα σ᾿ ὀλεςτις ὅι- αστάσεις του: Σαν βιο- λογικό γεγονός, υπαρξι- ακό, ψυχολογικό, Ψυχι- ατρικὀό, θεολογικό. Και να συνδεθεἰ µε την επξ- κταση ἧ τη µη επέκταση της ζωής. Αυτὸ το θεµα αποτέ- λεσε αντικείµενο εξετασης απὀτο ζ᾽ Παγκύπριο Συ- νεδριο της Χριστιανικής ᾿Ἔνωσης Κυπρίων Επι- στηµόνων. Το Συνεδριο πραγματοποιήθηκε σε ὅυο Φάσεις, η πρὠτη την Κυρι- πρι Για ΙκΗ ο μΙαροιο « ΠΠριων ΟΠΙΟ ΥΗΚΊΟΝΙΩΡΙ (χοιςς) Ζ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ακή, 20 Μαρτίου 1988, στο Ελληνικό Πολιτιστικὸ Κέντρο, και η δεύτερη τη Δευτέρα, 2Ί Μαρτίου, στο Ξενοδοχείο Λἠδρα στη Λευκωσία. Στο πρὠτο μἒ- ρος του Συνεδρίου εισηγή- σεις ἕκαµαν οι καθηγητὲς του. Πανεπιστηµίου Θεσ- σαλονίκης κ.κ. Αντώνης Παπαδόπουλος, της Θεο- λογικής Σχολής, ὁ. Σταύρος Μπαλογιάννης, Νευρολό- γος -Ψυχίατρος της ἰατρι- κής, και ο ὃρ Παύλος Κυμί- σης, Νευρολόγος - Ψυχία- τρος Καθηγητής της |ατρι- κής Σχολής,του ᾿ΌρουςΣι- νά της Νέας Υόρκης. Μετάτις εισηγήσεις δι- εξήχθηκε συζήτηση. Τις ερ- γασἰες του συνεδρίου πα- ρακολούθησαν πέραν των χιλίων ατόμων. Το Συνξέ- ὅριο τἶμησαν µε την πα- ρουσία τους η Α.ΜΙ. ο Αρχιεπίσκοπος κ.κ. Χρυσόστομος, που απηύθυνε χαιρετισμὀὸ και κήρυξε την εναρξη των εργασιών του, τις εργασίες του, και ο «Θάνατος, ευθανασία, αθανασία, αιωνιότητα» οποίος εἰχε θέσει το συ- νεδριο υπὀ την αιγίδα του, η Α.Ε. ο Πρέσβης της Ελλάδας κ. Ευθύμιος Στο- Φορόπουλος, ο οποίος καὶ απηύθυνε χαιρετισμό, ο Ἔντιμος Υπουργός Παι- δεῖας κ. Ανδρξας Φιλίππου, που απηύθυνε χαιρετισμό. Στο συνεδριο αναγνώσθη- κε χαιρετισμὸς του Προξ- ὅρου της Δημοκρατίας κ. Γιώργου Βασιλείου. Επειδή η σπουδαιότη- τα και η ἕκταση του θέεµα- τος δεν μπορούσε να κα- λυφθεί µετις εργασἰες του πρὠτου µἔρους του Συνε- ὁρίου και επειδἠ το θέμα αυτό καθεαυτὀὸ συνάπτεται µετη θεολογία, την ιατρική, τη νευρολογία, την Ψυχια- τρική κ.α., Οἱ εργασίες του συνεχίσθηκαν καιτη Δευτέ- ρα στο Ξενοδοχείο Λήδρα, αφού κλήθηκαν γιατο σκο- πὀὸ αυτό γιατροί, ιυχολό- γοι, Ψυχίατροι, εκπα!δευτι- κοῖ και άλλοι, που λόγω της θέσης τους µέσα στην Εκ- κλησία καιτην κοινωνία εν- ὁιαφέρονται και ἔχουν αμεσότητα µε το θέμα. Η συγκἔντρωση της Δευτέ- ρας, µετά απὀ σύντομες αναφορές των κ.κ. εισηγη- τών πάνω στο θέµα, εἶχετο χαρακτήρα ὁδιεξοδικής ανά- λυσης και συζήτησης ὅλων των πτυχὠν του θέµατος του συνεδρίου. Εἶἰχαν δε εξαιρετική επιτυχία τόσο οι εισηγή- σεις ὁσο και ο τρόπος και το πνεύμα της συζή- τησης, τέθηκαν προβλἠ- µατα και απορίἰες, δόθη- καν απαντήσεις και οι καρποίτης προσπάθειας αυτής υπήρξαν επωφε- λεὶς για όλους. Πιο κάτω παραθξ- τουµε αποσπασματικἁ θὲεσεις των εισηγητὠν σε πτυχές του θέµατος του συνεδρἰου.Σ᾽ ἄλλες εκδόσεις θα δημοσιεύ- σουµε περισσότερα. Αλλά και η Χ.Ε.Κ.Ε. θα εκδόσειταπρακτικάτου συνεδρίου. ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΤΗΣ Α.Μ. ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ «Γιανα μελετηθεί σε βά- θος το θεμα «Θάνατος, ευθανασία, αθανασία, αιωνιότητα» και να προ- φαύσουμε την ὡς προς αυ- τὸ αλήθεια, χρειάζεται αναμφίβολα να ξεκαθαρι- στούν απὀ την αρχἠ µερικά βασικά ερωτήματα Τι εἶ- ναι ἄνθρωπος καιτι εἶναι ζωή Εἶναι ο άνθρωπος το αποτέλεσµα τυχαΐων χημι- κὠν διεργασιών και ενώ- σεων, ἡ εἶναι ψυχοσωματι- κὀ δημιούργημα της αγά- πης µιας υπέρτατης προ- σωπικἠς δυνάμεως, που συνξχει τα σύμπαντα και που καλείται Θεός Καιτι εἷ- ναι ο θάνατος Εἶναι ο θά- νατος το οριστικὀ τέρμα της ανθρὠπινης ὑπαρξης, ἡ εἶναι απλὠς η Φθορά του υλικού στοιχείου στον ἀν- θρωπο, η φθορά δηλαδή του σώματος, και συγχρό- νως η µετάβαση της συνει- δητής ανθρὠπινης ύπαρ- ξης, δηλαδή της ψυχής, απὀ τα πρόσκαιρα στα αιὼ- Συνέχεια στη σελ. 2 ΣΕΛΙΔΑ 4 Εθνικό και θρησκευτ!- κὀ αναβάπτισµα χάρισε σ΄ όλους, όσους την παρακο- λούθησαν, η γιορτή που ἔγινετο βράδυ, 31 Μαρτί- ου, στο Πολιτιστικό ᾿ἱόρυ- μα Αρχιεπίσκοπος Μακά- ριος Γ΄, απὀ τους Χριστια- νικούς Συνδέσµους Γυναι- κὠν, µε την ευκαιρία της Της Απριλίου του 668. Οἱ ομιλίες, τα κείµενα που αναγνώστηκαν, σε συνδυασμὀ µετις φωτεινές διαφάνειες, τα τραγούδια που διάνθιζαν το πρὀ- γραµµα, η παράθεση επι- στολὠν των πηρωομαρτύ- ρων του 568, οι χοροί κ.α. ἦταν άριστα συνταιριασμἔ- να και προσεγµένα, ὥστε να διακρατούν συγκινημξ- νοτοκοινό όλη την ώρατης εκδήλωσης. Ιδιαίτερος ἔἐπαινος αξί- ζει Ιδιαίτερα στο Τµήµα Νεανίδων των Χριστανικών Συνδέσμων Γυναικών που µε τη συµµετοχή τους στο πρὀγραμμα και τον παλμό τους κατάθεσαν το ελπι- δοφόρο μήνυμα της συνέ- χισης του πνεύματος του 55 για το μέλλον. Την εκδήλωση τίµησε µε την παρουσία του η Α.Μ. ο Αρχιεπίσκοπος κ.κ. Χρυσόστομος. Συγκίνηση και σεβασμό προκάλεσε η παρουσία της µητέρας του απαγχονισθέντος ήρωα {ά- κωβου Πατάτσου. Πιό κάτω παραθέτοµε, αποσπάσματα απὀ την οµι- λία της κας Ορθοδοξίας Καλογήρου, προέδρου της Συντονιστικής Επιτροπής των Χ.Σ.Γ., µε θέµα: «Το Θρησκευτικὸ στοιχεῖο στη ζωὴ των αγωνιστών του 'ΡΡ», Στα ενδιάµεσα της ομιλίας αναγνώστηκαν κεί- µενα των αγωνιστώὠν. «Η αξιοπρέπεια η πλημμυρισμένη απὀ Χριστιανικό Φως ανα- πηδἀ περήφανα πὀ το ΜΙΝΗΜΗ Της ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 ἔποςτου 19586. Τρία, βασικά, εἶναι τα μηνύματα που ὀέκτηκε η γενιά εκείνη απὀ το Ευαγγξ- λιο του Χριστού µέσα στο πνεύμα του οποίου γεννή- θηκε και γαλουχήθηκε. Μην ξεχνούμε ποτε ότι οἱ μάρτυρες τοῦτοι, που το πρωϊνό εκεϊνο του Απρίλη πρόβαλλαν στο προσκήνιο της ἱστορίας µε την απὀ- Φαση της θυσίας, πέρασαν στη μεγαλὐὑτερή τους πλει- οψηφία απὀ τις τάξεις των Κατηχητικών Σχολείων. Η Εκκλησίἰα παράλ- ληλα µετους απλούς και αγράμματους σε πολλές περιπτώσεις γονεϊςτους στάλαξε πρὠτα µέσα τους βαθύ το αἰσθημα της Δικαιοσύνης... Γι αυτὸ το αναφαίρε- το ανθρώπινο ῥὁικαϊωμα αγωνίστηκε η γενιά του 195656. Η επιστολογραφία των ηρώων και μαρτύρων, για την οποία μπορεῖΐ να πε- ρη Φανεύεται ο ὠραίῖος εκείνος αγώνας, ὀπου η Φυσικότητα της προφορι- κής επικοινωνίας μεταφξ- ρεται δραματικἁ σε γραπτὀ λόγο σφραγισμένο µε το αἷμα τους, μαρτυρεὶ «του λόγου Το αληθές». Ἔγραφε ο Στέλιος Μαυ- ρομμµάτης: «Πα την αποκατά- σταση της Δικαιοσύνης αγων/ζὀμαστε. Να εἶστε βέἐβαιο! πως γρήγορα ϐθ᾽ ανατεἰίλε! το ἄστρο της ελευθερίας και της ὄ/και- οσύνης του Θεού στο νησί µας. Τον ψυχρό και σκοτεινὀ χειμώνα των θλίψεων και Της ανθρώὠ- πινης αδικίας ϐ᾽ ακολου- θήἠσειη γλυκιά άνοιξητης γαλήνης κα/της ὁικαιοσύ- νηςτου Θεού». εκδἠλωση των Χ.Σ.Γ. έἑ ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ Στο ἰδιο µήκος κύμα- τος αλλά µε μεγαλύτερη ἐν- ταση κινείται µια ἆλλη µορφήτου αγώνα, ο διανο- οὐμενὸς του, ο Κυριάκος Μάτσης: Πολυτάλαντη πως μ/λὠ µε ασέβεια, κό- θε ἆλλο. Πνεύμα ο Θεός. ΚΙ αυτὸ το Πνεύμα δεν µπορεί] να εἶναι ΤΙΠΟΤε ἆλ- Λο απὀ Το Πνεύμα του καλού, Το Πνεύμα του δικαἰου, το Πνεύμα του αληθινού, το Πνεύμα που γεννἁ τα ἔργα Τα µε- γἆλα, τους στοχασμοὺς τους ξεχωριστοῦς, τις θυσἰεςγ!ατο σύνολο. Και κάθε άνθρωπος που ἔχει µέσα του τις αρχὲς αυτού του Πνεύματος κα δίνε- τα! γ᾽ αυτὲς ἔχει παράλ- ληλα μὲσα του και κάτι θε[]κὸ, εἶναι ἔνας απὀστο- Λος του Θεοῦ, εἶναι ἕνας μικρὀς θεός.» Ἕλληνες και Ελληνίδες της Κύπρου, «Οι εθνικὲς µας επἔτειοι δεν εἶναι ος Ποτάα για μεγάλα λόγια, αλλά για να πετάξουμε τον τετριμμένο χιτὠνατης καθηµερινότηταςκαινα ο ο ΤΟΠ «ΟΕ ολ ει οἷς μας». µορφή, γεωπόνος, Φιλόλο- γος, Φιλόσοφος, ψυχολό- γος, ψυχἠ αλύγιστη: «Εἶμα α/σιόδοξος. Αυτός ο μεγἆλος ὀγνω- στος, ΤΟ σύνολο, το ανώ- νυµο πλήθος, αυτὸς ο υπέροχος λαὸς µας που δεν υπολογίζουν ο) κα- τακτητές, αυτὸς εἶναι στ᾽ αλήθεια εκείνος που ὃδε συνθηκολογε/, που ὅδε συμβ!βάζετα!, που δε δε- σμεύετα!, που δε λυγίζει. ΠΙσω του πανίσχυρο στὲ- κετα! Το πνεύμα του Θε- οὐ. »Γ/αΤ{. αν στην πρα- γµατ/κὀτητα υπάρχει Θε- ὁς, σαν ποιὸς τάχα νἆναι αυτός κα! σαν τί να εκ- προσωπεῖ Μη µου πἠτε ᾿Ἔνα δεύτερο μήνυμα, που πἠρεη γενιάτου 1955 και που το βίωσε, εἶναι η αγάπη για τον άνθρωπο. Στο Χριστιανισμὸ ο Θεός ταυτίζεται µετην αγἀ- πη. «Ο Θεός αγάπη ἐστι». «Εντολήν καινήἠν ὁ[δωμι υμῖν, ἵνα αγαπότε αλλή- Λλους». Παρελαύνουν σή- µερα μπροστά µαςνέοιπου γέμισαν τις καρδιές τους απὀ τον αἐρα αυτήςτης αγά- πης και η ζωή τους απὀκτη- σενόηµα βαθύ. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική εἶναι η τρυφερότητα µε την οποἱα ἡ απευθύνονται ἡ αναφξ- ρονται στις μητέρες και τ΄ αδέλφια τους οἱ µελλοθά- νατοιτων Κεντρικὠν Φυλα- κὠν. 'Εγραφε ο -Ανδρέας Παναγὶδης: «Σεβαστή µου μητέ- ρα, αγαπητά µου αδἐλ- φΙα, χαίρετε. Από το κελλ/ του θα- νάτου σας στἔλλω τον Τε- λευταίο µου ασπασμὀ. Γλυκειἁ µου μητέρα ἔχε- τε θάρρος και πίστη. ΝΊΟ- νάχα πίστη στο Θεό. Σου εύχομαι να ζήσεις ευτυ- χισµένη µαζ µε τα ἄλλα µου αδέλφια. Ναι μητέ- ρα, πίστευε στο Θεὸ και θα σε παρηγορήσε!. ΚΙ εσάς, αγαπητά µου αδέλφια, σας εὖχο- μαι να ευτυχήσετε κα! να ζήσετε σ᾿ ἑνα Λλαμπρόὸ μέλλον. Εσείς, που εἶσα- στε νἐο, προσπαθείστε ναπαρηγορήσετετη µητέ- ρα µας»... Περα ὅμως απὀ την αρετή της δικαιοσύνης και της αγάπης προς τον άνθρωπο, εκείνο που ἔκαµε τους νέους του 1955 αντικεῖμενο θαυ- μασμοῦ, ὀχι µόνο στον Ελληνικό αλλά και στον παγκόσμιο χώρο, ἧτανη Χριστιανική αντιμετώ- πιση του θανάτου. Εἶναι γνωστό πως στην μετά Χριστὸ εποχἠ δεν µπο- ρούμενα μιλάμε πια για θάνατο αλλά για αιωνιό- τητα, Και η Εκ- κλησία απέδειξε πως µπορεῖ να ποδηγετήσει τον ἄνθρωπο, νατον βγάἀ- λει απὀ το σκοτὰδι του θανάτου και να του χα- ρίσει τη χαρμόσυνη βε- βαιότητα της Ανάστα- σης. Στο σηµείο αυτὸ ας αφήσουμε να μιλήσει για µοναδικἐς ώρες της αν- θρώπινης ιστορίας ο πατήρ Αντώνιος Ερωτοκρίτου. «Ο Ιάκωβος /ΠΙατά- ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ τσος ἦτο η προσωποπο[- ησις της αθωότητος, αφοσιωμένος ψυχή τε κα σώματι στην Ιδέα της πατρίδος κα) της θρη- σκείας. Το απὀγευμα της πα- ραμονής του απαγχον!- σμοὺ του πἠγα κα! συ- νεννοήθηκα µαζί των να τους επ!σκεφθὠ κατά τις οκτώ το βρᾶδυ για Ευχέ- Λα!ο κα! μετάδοση Της θείας Κοινωνίας. Πήγα στις οκτώ κα! µαζ[κάναμε την ακολουθία του Ευχε- λαίΐου κα/!τους µετέδωσα τη θεία Κοινωνία. Θυμά- µα!, ὅταν σχολίασα το θάρροςτους, ο/Πατάτσος ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΤΑΤΣΟΣ µου Λέγει. «Λαι, πάτερ, αλλά εκείνη την ὥρα Φο- βούμα!. Οταν θα µας παίρνουν, πάτερ, τὶ να ψάλλωμεν, τον εθνικὸ ὑμνο ἡ κανένα τροπάρι- ον ΛΠετά τη Φυγή µου τους ήκουα να φόλλουν ὄμνους Της Μεγάλης Παρασκευής. Εις τας ὁώδεκα η ώρα περίπου ὁ/έκρινα ευκρ)ινὠς τη Φωνήῆν του /ΠΙατάτσου να ψάλλει το: «᾿ἕκστηθ! Φρ/ττων ουρα- νέ» και το: «Οτε κατήλ- θες προς τον θάνατον η ζωη η αθάνατος τότε τον ἆδην ενἔκρωσας τη αστραπή της θεότητος», ΤΟ οποίον ὃεν ετελείω- σαν, ὁιότι ἔφτασαν εις την αγχόνην και εκεί ἐσβησεη φωνή του ΓΠατά- Τσου» «Χριστιανική ζωὴ και ψυχική υγεία» ἦταν το θεµα που απασχόλη- σε το Α΄ Συνξδριο της Χριστιανικής ᾿Ενωσης Νεολαίας και Φοιτητών (Χ.Ε.ΝΕ.Φ). Το συνξδριο πραγµα- τοποιήθηκε στις 22 Μαρτί- ου στην αἴθουσα τελετών της Παιδαγωγικής Ακαδη- μίας και σημείωσε πλήρη επιτυχία. Τις εργασίες του συνεδρίου παρακολούθη- σαν κληρικοί, εκπαιδευτικοὶ Δημοτικής, Μέσης και Ανώτερης Εκπαίδευσης, γονεῖς και κυρίως νξοι και ΦΟΙτητες. Στην προσφώνηση που ἔγινε απὀ τον πρὀεδρο της Χ.Ε.ΝΕ.Φ. κ. Ανδρέα Περδίκη αναφέρθηκαν οι σκοποί και οι ὁραστηριότη- τες της Χ.Ε.ΝΕ.Φ. καθώς και ο αγώνας και η µαρτυ- ῥρία της στο χώρο των Φοι- τητώὠν και των νεων. Εμπεριστατωμὲνες ει- σηγήσεις στο συνεδριο ἔκαναν οι δόκιμοι πανεπι- στηµιακοί καθηγητὲς Δρ Παύλος Κυμίσης, Νευρολόὸ- γος--- Ψυχίατρος, Καθηγη- τής του Πανεπιστηµίου του «Ὄρους Σινά» της Νέας βίο ἐνδηγαμουσὺε ἐν Αυρίω” Υόρκης, Δρ Σταύρος Μπα- λογιάννης, Νευρολόγος -- ψυχίατρος, Καθηγητής του Πανεπιστηµίου Θεσσαλο- νίκης και κ. Αντώνης Πα- παδόπουλος, Θεολόγος Καθηγητής του Πανεπι- στηµῖου Θεσσαλονίκης. Οι εισηγητὲς ανέπτυξαν αντὶ- στοιχα την ψυχιατρική, ια- τρική και θρησκευτική πτυ- χἠ του θέεµατος. Παρουσί- αση των εισηγητὠν έγινε απὀ τον κ. Νίκο Ανδρεου, μελος του Διοικητικού Συµβουλίου της Χ.Ε.ΝΕΦ. Ο Δρ Παύλος Κυμµίσης ἔδωσε µια διαγραµµικἠ πο- ρεία της εξέλιξης της ψυχι- ατρικἠς επιστήμης, τις αμ- Φισβητήσεις καιτα προβλἠ- µατά της και τόνισε την Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ὑπαρξη Θεμάτων που η επιστήμη αδυνατεί να εξη- γήσει. Κατέληξε στη συ- νεργασία της θρησκευτικἠς πίστης και της ψυχιατρικής για αρωγἠ του ανθρώπου. Ο Δρ Σταύρος Μπα- λογιάννης διέκρινε διάφο- Ρες Ψυχικές ασθξνειες και ἔδωσε ιδιαίτερη ἔμφαση στην ευεργετική δράση της Χριστιανικής ζωήςστην πρὀ- ληψη αλλά και θεραπεία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ» των ψυχασθενειών. Οκ. Αντώνης Παπαδὸ- πουλος ανέλυσε τις διαβα- θµίσεις της Χριστιανικής ζωῆς (Φόβος - μετάνοια - απάθεια - αγάπη) και τόνισε την τελείωση και θἔωση της όλης προσωπικότητας του ανθρώπου που συντελείται µε τη χάρη του Θεού στο χώρο της Εκκλησίας, Μετά τις εισηγήσεις ακολούθησε συζήτηση «θθναροοορρμοβάρορν ορ οφ». ον Α ΣΥΝΕΔΡΙΟ πε ΙΣΕΙΕΤΑΝΗΕΗ ΖΩΗ ἕο κά ΨΥΧΗ ΓΕΙΑ όπου οι σύνεδροι εἶχαν την ευκαιρία να υποβάλουν εν- διαφἔρουσες ερωτήσεις στους εισηγητές. Συντον!- στής της συζήτησης ήταν ο κ. Μιχαλάκης Μαραθεύ- της, τ. Διευθυντής της [Παι- ὁαγωγικής Ακαδημίας Κύὑ- πρου. Σε γενικὲς γραμμές τα πορίσματα του Συνς- ὁρίου ἔχουν ως εξἠς: 1. Ἡ Χριστιανική ζωή ὡς αρµονικἠ σχεση Θεού και ανθρώπων κα- θώς και των ανθρώπων μεταξύ τους διαφυλάσ- σει και προάγει την ψυ- χικἡ υγεία. 2. Η αυθεντικἠ βίω- ση της Χριστιανικής ζω- ἧἠς προλαμβάνει αλλά και θεραπεύει τις Ψυχι- κὲς ασθένειες, 3. Η Εκκλησία, με την αγιαστικἠ χάρη των Μυστηρίων, αλλά και ως κοινωνία προσώπων, οδηγεί τον άνθρωπο στην εσωτερικἠ ελευ- θερία, τη χαρά και την αγάπη. 4. Η χριστιανική πίστη και η ψυχιατρική επιστήμη προχωρούν παράλληλα και συνεργάἀ- ζονται για τη βοήθεια του ανθρώὠπου. 5. Η Χριστιανικἠ ζωή, περα απὀ την ψυχι- κἠ υγεία, οδηγεί τον ἀν- θρωπο στον αγιασμό και στη θέωση. Η. διοργάνωση και η επιτυχής διεξαγωγήτου Α΄ Συνεδρἰου της Χριστιανι- κής ᾿Ενωσης Νεολαίας και Φοιτητών εἶναι µια ακόμη κατάθεση πνευμµατικἡς μαρτυρίας και ἔνδειξη ζων- τανἠς παρουσίας του Χρι- στιανικού μηνύματος στο χωρο τωννέωνκαιτων φοι- τητὠν ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ Προσπάθεια υπέρβασης του Θανάτου Οι πιο πολλοί τοπο- θετούν το θάνατο, µα- κριάἀ στο απὠτερο μέλ- λον. Τα στοιχείατου Φό- βουτου θανάτου εἶναι:ο τρόπος του θανάτου, η στιγµή του θανάτου, και τοτιθα γίνει μετά το θά- νατο. 0 φόβοςτου θανά- του εἶναι βασικά ο Φό- βος του µη-υπάρχειν, ο Φόβος του μηδενισμούῦ. Μια και η επιστήμη προσφερει µὀνο προ- σωρινες λύσεις, ο ἀν- θρωπος, προσπάθησε µεσα στη μακραίωνη ιστορία του, να υπερβεὶ το Φυσικὀ και να δώσει υπερβατικὲς λύσεις στα καυτά ερωτήματα που Στιγµιότυπο απὀ τη 2Η µἐρα του Συνεδρίου στο Ξεν. τον βασανίζουν. Οταν μπούμε στο χώρο του υπερφυσικού ἡ υπερβατικού Θα δια- πιστώσουµε πως υπάρ- χει ο θρησκευτικὸς και µη - θρησκευτικὸς υπερβατισμὸς. Ας σταθούµε για λἰ- γο σε μερικά παραδεῖ- γµατα µη - θρηήσκευτι- κού υπερβατισμού. Ενα τετοιο παράδειγµα εἶναι ο κοσμµικὸς υπερβατι- σµός, που εκπροσωπεί την προσπάθεια του αν- θρὠώπουνα λύσειτοπρὀ- βληµα του θανάτου µε κοσμικά µέσα. ᾿Η ο επι- στημονισμὀός, δηλ. ο μύ- θος ὀτιη επιστήµη θα λύ- σει ὃὅλα τα ανθρώπινα προβλήματα. Ενα ἆλλο παράδειγµα κοσμικού υπερβατισμού εἶναι η επιστημονική Φαντασία. Η επιστήµη µε Φαντασία παίζει ιδιαίτερο ρόλο στην παιδικἠ και εφηβι- κἠ ηλικία, ὅπου εκπρο- σωπεί τις προσπάθειες των ανθρώπώννα δαμµά- σειτο άγνωστο. Μερικοί { } Ζ΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Χ.Ε.Κ.Ε. Θάνατος - ευθανασία - αθανασία - αιωνιότητα άγνωστο κόσµο της εφηβείας. Σ᾽ αυτό το τα- ξίδι η επιστημονική Φαντασία δίνει ἕνα αἰ- σθηµα κυριαρχίας και ελξεγχου. Αυτὸ το αἰ- σθηµα εἶναι χρήσιμο στην άμυνα του ανθρώ- που εναντίον του τρὀ- µου του θανάτου. Ἓνα ἆλλο εἶδος υπερβ»τισμού, που βλξ- πουµς πιο συχνά τελευ- ταία εἶναι ο ανατολικὀς υπερβατ/ισμός. Στηρίζε- ται σε ανατολικὲς θρη- σκεἰες, και εμφανίζεται σαν ἕνα εἶδος Φιλοσο- Φφίας. Βασίζεται στο βύ- θισµα στο μη-υπάρχειν και στη λατρεία του µη- δεν ἧ του κενού. Τί ἆλλο εἶναι η Νιρβάνα παρά µια απὠλεια του προ- σώπου και ενα βύθισμα ἠδρα. στο μµη-υπάρχειν σαν µια µορφή ηρεμίας Επίσης η απατηλἠ δόξα για µε- τεμψύχωση του ανθρω- πἰνου προσώπου εἶναι Ο Δρ Παύλος Κυμίσης ν/σµός. Ο Σατανισμὸς ξεκίνησετον 3-4ο αιώνα μ.Χ. και εχει δύο στοι- χεία: 1) Τη Λατρεΐα του Σατανά και 2) την αντι- στροφἠ των Χριστιανι- κὠν αξιών. Μέσα στις τελετὲς του Σατανισμού συμπεριλαμβάνονται τραγούδια και χοροἱ σε τιµή του Σατανά, και ἀλ- λα στοιχεία του εἶναι: καννιβαλισμοί, ανεξε- λεγκτα σεξουαλικἁ ὁρ- για, διαστροφξἒς, καμμιά Φορά απόλυτη γυναι- κεἰα υποταγή, στυγνἠή ανδρικἠ σκληρότητα ἡ ακόμη και εγκληµατικὀ- τητα. Αν για µια στιγμὴ δούμε περα απὀ τα υπο- κατάστατα και αναλύ- σουµετην ανθρώπινη κατάσταση, µε τιµιότητα, ειλικρίνεια και δίψα για την αλήθεια θα οδηγηθούμµε κατ᾽ ευ- θεἰαν στα προβλήματα του Θεού και της Πί- στης. (4ρ Παύλος Κυμί- σης). Αντιμετώπιση του θανάτου Στη Χριστιανική πὶ- Ο θάνατος εἶναι ἕνα δύσκολο θεµα. Οἱ ἀνθρωποι συνήθως αποφεύγουν να κουβεντιάζουν ἡ να σκέ- Φτονται το θάνατο. Αυτὴ ὅμως η αποφυγή και η άρνησητου θανάτου, χρωματίζει και ὀΐνει νόημα και κατεύθυνση σε πολλές εκδηλώσεις της αυ του ανθρώπου. Οἱ εκδηλώσεις αυτὲς μποροῦν να χωριστούν σε δυο κατηγορίες. Η µια εἶναι οιάμεσες, ὀπως σφόβος ὁτι κανείς θα πεθάνει, ὁτι ἔχει θανατηφόρα αρρώὠ- ο Πα ΤΡ Ι ΜΤΗ ολο τι σες εκδηλώσεις, ὅπως ο κίνδυνος δυστυχήματος, µια εγχείριση κ.ά. Στην ψυχιατρική πιστεύομε ότι οἀάνθρωποςπρέ- «πει να ἔλθει σε επαφἠ µε το βαθύτερο και αληθινό- τερο εαυτό του. Κι όσοπιο κοντάἆ στην πραγµατικὀ- λα «πη τα ης μκ ο η οοφ. πο λέας τητες ἔχει να αντιμετωπίσει συνειδητά και ουσια- στικἁ τα προβλήματάτου. Καιη βοήθεια αυτή ἔγκει- ται βασικἀ στη συνειδητοποίηση της παροδικότη- τας της ζωής και ταυτόχρονα της ποιοτικἠς βελτίω- σήςτης. (Δρ. Παύλος Κυμίσης, Καθηγητής, Νευρολόγος- ΦΨυχίστρος). σαν µια άμυνα στην αγωνία του θανάτου... Μια ἄλλη μορφή υπερβατισμού, που την Ο, ΕισηγηΤὲς (στο µέσο) και ο Πρόεόρος Της Χ.Ε.Κ.Ε. (αριστερά/µε το Συντονιστὴ κατά τη 2η μέρα του Συνεδρίου. εἴπαν πως η επιστηµον!- κἡ Φαντασία μοιάζει µε µια µορφὴ ἆάθεου µυστι- κισμού. Ονέεοςστην ανἁ- πτυξή του ταξιδεύει απὀ το γνωστὀ κὀσμο της παιδικής ηλικίας στον εἶδαμε στις πολιτιστικὲς ομάδες (κουλτούρες) των ναρκωτικών, της µουσικἠς Ροκ κλπ, εἶναι ο αντ/θρησκευτικὸς υπερβατισμὸς. Μια τἒ- τοια µορφὴ εἶναι ο Σστα- στη ο θάνατος δεν απο- τελεῖ ενα ατύχημα ἡ κάτι απρὀοπτο αλλά ενα γε- γονόὸς και µια πραγµατι- κὀτητα ζωής. Στη ζωὴ των αγίων και στη ζωὴ της Εκκλησίας ο θάνα- τος εἶναι ἑνα κεντρικὀ σηµείο. Η Εκκλησία συ- νεχὼς μνημονεύει για το θάνατο. Οἱ ἆγιοι ζούσαν µετη συνεχἠ μνήμη του θανάτου. Στην τελικἠ του ανάλυση ο θάνατος δεν εἶναι µια τραγωδία, αλλά μετάβαση σ᾽ ἕνα ἀλλο τύπο και µορφὴ ζωής που δὀΐνει τη νίκη πάνω στο θάνατο. ΄Ετσι ο άνθρωπος ὅδεν εἶναι ηττημένος απὀ το θάνα- τοαλλά νικητής. (Δρ Παὐ- λος Κυμίσης). Τ ]λοχ. ΣΕΛΙΔΑ 3 ----ΙόΥΡιουΥ Συνέχεια απὀ σελ. Ί Αυτώ και ὁ! Αυτού που πραγματοποιείται». «Χρι- στὀς Το κα!νόν Πάσχα, το ζωὸ θυτον θύμα, αμνόὸς Θεού ο αἱρων την αµαρ- τίαν κόσμου», ψάλλει η Εκκλησία µας. «Δικαΐως ημείς οἱ Ορθὀδοξο! πρέπει να Λλαμπρυνώμεθα σἠμε- ῥρον, και ΓΠάσχα να πανη- γυρίζωμεν», σχολιάζει ο ἁγιος Νικόδημος ο Αγι- ορεΐτης. «Επειδή ο Δε- σπὀότης Χριστός δεν ὁιεπέ- ῥρασεν ημάς απὀ την γην, ειςγην ἠγουν απὀτηνγην της ΑΙγύπτου εις την γην της Επαγγελίας, κα! απὀ κατο/κούµενον τόπον εις την ἔρημον του Σινά, κα- θώς το παλαιὀν του /σ- ραήλ ὁιεπέρασεν, αλλά ὁμεπέρασεν ημάός απὀτον θάνατον εις την ζωήν, και! απὀ την γην κα! τα επίγεια ὁμεβίβασεν ημὰᾶς εις τον Ουρανὀν κα! Τα επουράἆ- ν/α. Δ/ά τούτο ἀδομεν εις τον οὕτως ευεργετήσαν- τα ημάς Κὐριον...». Το Πάσχα βιώνεται μµἒσα σε ἄφατη χαρά. Εἰ- ναι µια ἔκρηξη χαράς, που συνεχίζει τη χαρά εκεϊνη των Μυροφόρων γυναικὠν και των Απο- στόλων, που εἶδαν τον Κύριο Αναστηµενο. Και οι ορθὀὸδοξοι πιστοἰ εκ- Φράζουν τη χαρά τους, ανταλλάσοντας το χαι- ρετισμὀ, «Χριστὸς Ανὲ- στη» - «Αληθώς Ανέστη». «Ολο λοιπόν να χαΐρω- µεν, να σκιρτὠμεν απὀ χαράν να αγαλλώμεθα. Αν κα Εκείνος που ενί- κησε κα! ἔστησε το τρὀ- παιον͵ εἶναι ο Κύριος, η χαρά ὅμως κα! η ευφρο- σύνη εἶναι κοινή ὅὁ/ όλους µας. Διότι ὁλα τα ἔκανε γ/α την δικἠἦν µας σωτηρίαν», σημειώνει ο ᾿ΑγιοςΙωάννηςο Χρυσό- στοµος, Και συνεχίζει τον ὕμνο της ανέκφρα- στης και αιώνιας Χαράς: «Σήμµερον εν γη χαρά, σή- µερον εν Ουρανώ χαρά. Ε/ γαρ, ενὸς αμαρτωλού επιστρἐφοντος, χαρά επί γης κα! Ουρανού, πολλὼὠ μἆλλον, Της οικουµένης απάσης εξαρπασθείσης των χειρὠν του ὁιαβό- Λου, χαρά ἔσται εν Όυρα- νώ. Λυν σκιρτώσιν ᾿Αγ- Υελο! νυν χαίρουσιν Αρ- ΧάγγεΛο!, νυν τα Χερου- Αμ και τα Σεραφίμ µεθ᾽ ημών εορτάζε!την παρού- σαν εορτήν». Και πραγματικἁ πὠς να µην ευφρανθεἰὶ καινα µη χαρεῖ η Εκκλησία και ο κάθε πιστός, ὅταν, κα- τὰ το λόγο του Αγίου Γρηγορίου του Θεολὀ- γου,το« Πάσχα Κυρίου... αὗτη εορτών ημὶν εορτὴ κα πανήγυρις πανηγύ- ρεων... κα! απὀ απόψεως σημασίας ξεπερνἁ ὀχι µὸ- νο ὄλες τις ανθρὠπινες γ/ορτὲς που προέρχοντα! κα! αφορούν σεγεγονότα της γης, αλλάἁ και εκεἶνες ακὀµη, που εἶναι αφ/ε- ρωμένες στον ἰόὸιο το Χρ/στὀ κα! τελούνται! προς τιµή Του. Και εἶναι τόση η υπεροχή του /Πά- σχα ἐἔναντι ὁλων των ἆλ- Λλων γ/ορτὠν, ὅσο εἶναιο Μἠλιος λαμπρότερος απὀὸ τα αστέρια», καταλήγει στο λόγο του ο Θεολόὸ- γος. Απὸ τούτο τον Ἠλιο ακριβώὠς εἶναι που «Πάντα πεπλήρωτα!ι φω- τὸς, ουρανὀςτεκα!γη κα! τα καταχθὀνια». Το Πά σχα εἶναι η Πηγἠ απ ὀπου χύνεται υπερφυ: σικόὀ Φωςμεσα στα σκο: τάδιαπου στερούνταιτς νόηµατης Ζωής. Το Θεἷο Φως το οποίο νοηµατο- δοτεὶ τον άνθρωπο και την Ἱστορία του. Γιατί μ΄ αυτή τη γιορτή η αν- θρώπινη Φύση δεν φω- τίζεται µόνο παροδικἀ, απὀ µια θεϊκή ακτίνα αλ- λά η Θεία Ζωὴ εισχωρεὶ πλέον µέσα σ᾿ αυτή για πάντα. Γιατί η Ανάσταση του Χριστοῦ ἦταν η Ανά- σταση Εκεῖνου που ὁν- τας άνθρωπος, ἠταν και Θεός, και μπορεῖ να µας κάνει µετόχους στην Ανἀστασὴ του. «᾿Εφθασεν η ποθητἠή κα! σωτήριοςγ!ορτἠή, ημὲ- ρα της Ανάστασης του Κυρίου µας /ησού Χρι- στού», αναφξρει ο Χρυ- σορρήµων Ιωάννης. Και συνεχίζει:«Σήµερον οκύ- ρ!ος µας Χριστός ἕσπασε τις χάλκινες πύλες κα! εξαφάνισε και αυτόν το θάνατο. Γιατί ὅμως λέγω το θάνατο Κα αυτὸ το ὀνομά του ακόμη ἀἆλλα- ξε. Δεν ονομάζεται, πλέον θάνατος αλλά κοίμησις και ύπνος». Ο Ἱ. γιος Επιφάνιος, επίσκοπος Κύπρου, ζώντας την εμπειρία της Ανάστασης, λουσμένος απὀ το Φως της, βλεπει µεσααπ᾿ αυτότο Χριστό στον ᾿Αδη. Τον βλεπει να κατασπάζει τα κλεί- θρα καιτις πύλεςτου και να Φθάνει στον Αδάμ. Και συνεχίζει, λέγοντας µε πολλἠή παραστατικὀὸ- τητα: « Ὑστεέρα πιάνειτον Αδάμ απὀ το χξέρ!, τον σηκὠνειεπάνωκα!του λέ- ε,: Σήκωσυπου κοιμάσαι κα ανἁστα απὀ τους νε- κροὺς, γ/ατ) σε καταφω- τίζει ο Χριστός! Εγώ ο Θεός, που γ/α χάρη σου έγινα υἱὸς σου, ἔχοντας δικούς µου πλέἐον και σέ- να κα τους απογὀνους σου, µετη θε]κἠ εξουσία µου δίνω ελευθερία και Λέω στους φυλακισμέ- νουςτου ᾿Αόη: Εξέλθετε. Εσένα, Αδάμ, σε προστά- ζω: Σήκω απὀ τον αιώνιο ύπνο σου. Δεν σε ἔπλα- σα, γ/α να μένεις Φυλακι- σµένος στον ᾿Αδη. Ανςἁ- στα εκ Των νεκρών. Γιατί εγώ εἶμαιη ζωή των θνη- τὠν. Σήκω επάνω, πλά- σµα ὁικόμου, σήκω επὰ- νω,συπου εἰσαιημορφή µου, που σε δηµιούργη- σα κατ εικόνα µου. Σή- κω να φύγουμε απὀ εδώ...». Ετσι λοιπόν ὁὀϊΐκαια γράφει και οιερὀς Νικὀ- δηµος: «Ημεῖὶς οἱ απὀγο- νοι του αναστηµένου Αδάμ εορτάζοµεν σήμε- ρον την νεκρωσιν του θανάτου, διότι ημεῖς εζἠ- σαμεν εν τω αναστάντι Χριστώ, ενεκρώθη ο θά- νατος, τουτξστιν αργός και ανενέργητος ἔμεινε, καιπλεον δεν ενεργεἰ εις τους ανθρώπους την νε- κροποιὀν αυτού και θα- νατηφόρον ενεργειαν, ὥστε ηµεῖς πρέπει να περιπαΐζωμεν τον θάνα- τον, και καταπατούντες τηντυραννίαντου, να λε- γωµεν τον επινίκιον ὖύμνον μαζί µετον Ωσηξε: «Ποὺ σου θἀνατε, το κὲν- τρον,». Και µαζί µε τον Απόστολον: «κατεπόθη θάνατος εις νίκος». Και πάἀλιν µε τον Ωσηέ «Εκ θανάτου λυτρώσομαι αυτούς». Τη Φωνἠ του θριἁἀµ- βου των απελευθερων του Χριστού συνοψίζειο ιερὸς Χρυσόστομος στον Κατηχητικότου λό- γο που διαβάζεται κάθε Φορά στη λειτουργία του Πάσχα. ᾿Ενας λόγος που αποτελεῖ ύμνο της νἰκηςτης Ζωήςπάνω στο θάνατο, νίκη της ελπίδας στην απὀγνωση, της αι- σιοδοξἰας στο Φόβο,της χαράς στη λύπη, της αγά- πης στο μίσος: «Μηδείς Φοβείσθω θάνατον, ἠλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος». Από τον «κενόν» τὰά- Φο του Χριστού ανατελ- λειπλέεον µια καινούργια ζωή. Η ατελεύτητος ζωή. Και πάνω ακριβώς σ᾿᾽ αυτὸ τον «κενόν τάφο θα στηριχτεἰτο κήρυγμα και η ζωήτης Εκκλησἰας των Χριστιανών. «Θανά- του εορτάζοµεν νἐκρω- Ίν, Αδου την καθαίρε- σιν, ἄλλης βιοτὴς της αἰ- ωὠνίου απαρχἠν», σηµει- ὦνει αποφθεγµατικά ἰωάννης ο Δαμασκηνός.. ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕΛΙΔΑ 2 Συνἔχεια απὀ σελ. Ί νια, » «Για µας τους Χριστια- νοὺς το θέµα «Θάνατος, ευθανασία, αθανασία, αιωνιότητα» εἶναι λελυμέ- νο. Ο άνθρωπος εἶναι ὅημι- οὐργημα της αγάπης του Θεού, και μάλιστακατ᾽ εικό- να Αυτού, και εξακολουθεἰ να αποτελεί αντικείµενο αυτἠς της αγάπης και της πρὀνοιας του Θεοῦ. Δημι- ουργήθηκε ὀχι για τη Φθο- ράἀ, αλλά για την αιωνιότη- τα και την αθανασία. Ο θά- νατος του σώματος εἶναι το αυτόματο αποτέλεσµα της πτώσεως και της αμαρτίας, της απομάκρυνσης δηλαδἠ του ανθρώπου απὀ την πη- γἡ της ζωής, το Δημιουργό Οεὁ. «Η ὁ ᾽ αν ημέρα φάᾱ- γητε απ᾿ αυτού, θανάτω αποθανεἰσθε» (Γεν. β', 17), ἦταν η συμβουλἠ του Δημιουργού προς το ὅημι- ούργημα, προς τον άνθρω- πο. Προσέξετε τη φράση: Δεν λέγει ο Θεὸς «θα σας τιμµωρήσω µε θάνατο», - γιατὶ ο Θεός αγαπά, δεν τι- µωρεί -, αλλά «θανότω αποθανεἰσθε», θα παρα- δοθείτε σε θάνατο. Θα πα- ραδώσετε δηλαδή τον εαυ- τὸ σας σε θάνατο. Ο θάνα- τος, επομένως, του ανθρώὠ- που εἶναι η αυτόματη συνξ- πεια τής παρά τη συμβουλή του Θεού ενέργειας του ανθρώπου. Ο Θεός, ὀμως, που εἷ- ναι όλος αγάπη, - «ο Θεός αγάπη εστἰν» (Α᾽ Ιω. ὅ”, 16], καιη ὀλη αγάπη, για να δώσει στον άνθρωπο τη δυνατότητα της σωτηρίας απὀ το θάνατο, τη ὀυνατό- τητα ὁηλαδὴ της ανάκτη- σης της αθανασίας και της αιωνιότητας, απέστειλε τον Υιὸ Του στον κὀσμο, ώστε µε την ενανθρὠπησή Του, µετη ὁιδασκαλία Του και µε τη σταυρικἡ Του θυσία, να ανοίξει στον ἀνθρωπο το ὀρόμο ξανά προς την αιω- νιότητα. Με την εκ νεκρὠὼν ανἀάστασή Του βεβαίωσετο άνοιγμα τούτο του δρόμου και προδιέγραψε την «εν δυνάμει» ανάσταση όλων των ανθρὠπων. ᾿Εκτοτε, για τον πιστὀ τουλάχι- στο, για εκείνο ὁηλαδὴ που πιστεύει στο Χριστὸ και προσοικειώὠνεται, βιώνει δηλαδή στην πα- ρούσα ζωή τις δωρεὲς της σταυρικἠς Του ϐΘυ- σίας͵ ο θάνατος ἔπαυσε να εἶναι οϱ Φοβερός εχθρὸς του ανθρώπου. Γίνεται το τέλος απλὼς της επἶγειας ζωῆς και η αφετηρία µιας ἄλλης ζωῆς, πνευματικής και αιώνιας...». «Με ὅσα εἴπαμε, νομἰ- ζουμε ὅτι γίνεται σαφής η θέση της Εκκλησίας και πά- νω στην πτυχήτου θέµατος που εκφράζεται µετον όρο «ευθαονασία». Ο ὄρος αυ- τὸς δηλώνει σαφώς τον ει- χάριστο, τον καλό, τον «ει- ρην)κὀ» και ανώδυνο θά- νατο, πέραν του ὅτι μπορεῖ να δηλώνει και τον ἕνδοξο θάνατο, το θάνατο δηλαδἠ που ταυτίζεται µετην εκού- σια θυσία για υπἔρτατα “ΣΥΝΕΔΡΙΟ Χ.Ε.Κ.Ε. ιδανικά και αξίες. Για ἕνα τἒ- τοιο τελος της επὶγειας ζωής εὐχεται καθημερινά η Εκ- κλησία: «Χριστιαν/κἁ τα τέ- Λη της ζωής ημών, ανώ- δυνα, ανεπασχυντα, εἰ- ῥρηνικἀ, και καλἠν αποΛο- γίαν την επτου φΦοβερού βήματος του Χριστοῦ, αἰ- τησώὠώμεθα». Στις μέρες μας, όμως, ο ὀρος «ευθα- νασία» πἠρε και κάποια ἆλ- λη σημασία. Σημαϊνει το βἰ- αιο, αλλά όσο το δυνατό ανώδυνο τερματισμό της ζωής, απὀ τη στιγµή που η ζωὴ δεν εἶναι πια ευχάρι- στη, αλλά εἶναι οδυνηρἠ και ανυπόφορη. Και τον τερματισμὀ αυτὸ μπορεϊ να τον επιχειρήσει εἶτε μόνος του οἶδιοςο ἀνθρωποςπου υποφἑρει, εἶτεκαιμµετη βοή- θεια κάποιου άλλου. Σε τέ- τοιες περιπτώσεις η ευθα- νασἰα ταυτίζεται ουσιαστι- κά µετην αυτοκτονία. Αλλά αυτό τον ανώδυνο τερµα- τισµό της ζωής ενός αν- θρώπου µπορεί να τον επι- χειρήσει και κάποιος άλλος από τον πάσχοντα, οιατρὀς π.χ. στην περίπτωση του αρρώστου, µε την παρά- κληση ἡ συγκατάνευσητου ιδίου του πάσχοντα ἡ των συγγενώντου. Η τετοια ευ- θανασία ας µας επιτραπεί να πούμε ὀτι ισοδυναμεί µε το Φόνο, ἔστω κι αν τα ελα- τὴριἁ της δεν εἶναι κακὀό- βουλα. Η Εκκλησία δεν εἶναι δυνατό να δεχθεί τον κατ᾽ αυτό τον τρὀπο τερματισμό της ζωής, εἰτε απὀ τον ἴδιο τον πάσχοντα, εἶτε απὀ τον ιατρὀ, εἶτε απὀ κάποιο ἆλ- λο. Εκεΐνος ασφαλώς που για οποιαδήποτε αιτία επι- χυρεί ἕνα τετοιο τερµατι- σμὀὸ, ὁσο κι αν αποβλέπει στο να καταστήσει ανώδυ- νο και «ε/ιρην/ικὀ» τον τέ- τοιο τερματισμὸ της ζωής, ὁεν θα ἔχει την «καλὴν απολογίαν την επί του Φοβερούὐ βήματος του Χριστού». Η ζωὴ εἶναι δώ- ρο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο βίαι- ος τερματισμὸς της αποτε- λεῖ απάρνηση και διαμαρ- τυρία προς αυτή την αγάπη του Θεού. Μαρτυρεί ἐλ- λειψη πίστεως καιπεριφρὀ- νηση των δωρεὼν της σταυρικἠς θυσίας του Χρι- στού...». Υπερβαση Το πρὀβλημα του θανάτου ξεπερνιέτα! µε την αποστολή του Κυρί- ου στον κόσμο. Ερχεται! ο Χριστός στον κὀσμο προσλαμβάνει την κτι- στὴ ανθρὠπινη Φύση, ο ἰδιος ὡς προς την υπό- στασἠ του εἶναι ἀάκτι- στος, διότι εἶναι ομοού- σιος µε τον πατέρα, και επιτυγχάνει αυτὸ που δεν πέτυχε ο άνθρωπος, δηλ. ενώνει την κτιστή Φύση µε τον ἀκτιστο εαυτό του και ξτσι αναγά- γει τον κὀσμµο στο Θεό. Οκ. Αντώνης Παπαδόπουλος Το Εργο αυτὸὀ το πρα- γµατοποιεῖ ο Χριστός εν απολύτω ελευθερία. ᾿Ἔτσιτο θέμα του θανά- του ξεπερνιξται ὀυναμι- «Θάνατος - ευθανασία - αθανασία -, κά. Ο Χριστός δυνάμει προσέλαβε την ανθρώὠ- πινη φύση. Εµεἰς σήµε- ρα ἔχομε εν Χριστώ γἱ- νεισυμπολίτες των αγί- ὧν. Εχομε πολιτογρα- Φηθεί στη Βασιλεία των ουρανὠν. Ανήκουμε σ᾿ ἕνα ἀλλο κόσµο. Για να μπορξέσει ο άνθρωπος να βιώσει αυτὀ το γεγο- νὸς και να ξεπεράσει το θάνατο θα πρεπει ελεύ- θερα να συνδεθεί µετον Χριστὸ µέσα στην Εκ- κλησία. Με τη σύνδεση αυ- τὴ ο ἄνθρωπος βεβαιώ- νεται ότι θάρθει κάποτε καιρὸς κατά τον οποἱο θα γίνει η Δευτέρα Πα- Κατά τη Χριστιανική διδασκαλία ο κόσμος δηµιουρ- γείται εκτου μηδενὸς. Η εκτου μηδενὸς δημιουργία προύποθετει δημιουργό. ΄Ετσι ο κόσμος δεν υπἠρ- Χε, πριν τη δηµιουργία, υπήρχε μόνο ο θεός, οοποί- ος εἶναι ἀκτιστος. Ο κόσμος δημιουργείται απὀ τη βούληση και την ενἔργεια του Θεού, και όχι απὀ την ουσία του Θεού. Ως ετερούσιος όμως ο κόσμος και ο αεί αντ πμ στ στοιχείο του θανάτου. Και ο θάνατος θᾳ συνέβαινε µόνο στην περίπτωση αθἔτησης, απὀ µέρους του κόσμου του ζωοδότη Θεού. Η αθετηση της εντολήςτου Θεού απὀ τουςπρω- τοπλάστουςκαιη πτὠση στην αμαρτία, δεν εἶναι μια ηθικἠ παράβαση αλλά αποβαίνει ἕνα οντολογικὀ παράπτωμα. Συνιστά µια οντολογική αστοχία του ανθρώπου να παραμείνει εν τω Θεώ, απὀ πσοτο κα του ανθρώπου. Δηλώνει προσπάθεια του ο Τοπ ο ο ιο ΠΟ η Πω όχι στο ζωοδότη Θεό. Αυτή λοιπόν η ενἔργεια,που σα- Φώς αποτελεῖ αδυναμµίατου κόσμου να ενωθεἰ μετο Θεό, ἔφερε το θάνατο. (Αντώνης Παπαδόπουλος, Κα- αἱ ΠΟ ΠΙα Πανεπιστηµίου Θεσσ/ κης). ρουσἰα,θα αλλάξει ο κὁ- σµος αυτός, Θα µετα- µορφωθεἰὶ, θα ἔχουμε «καινούργιους ουρα- νοὺς και καινούργια γη». Και ο ἴδιος ο άνθρωπος θα αποκτήσει ἕνα άφθαρτο σώμα καιθα ζή- σει αιώνια κοντά στο Θεὀ. ΄Ετσι η βασιλεία του Θεού εἶναι η µεθεξή µας µέσα στη δόξα του Θεού. Αυτή εἶναι η θξεω- σἡ µας, γι᾿ αυτό το λόγο δημιουργήθηκε ο ἀν- θρωπος. Και οι ἀνθρω- ποι. Και οι ἀνθρωποι εν εἶδει αρραβώνος απὀ τώρα μπορούν να τα απολαμβάνουν µέσα στην Εκκλησία. Εκτός της Εκκλησίας δεν µπο- ρεἰ ο άνθρωπος να ἔχει γεύση αυτὼν των μεγά- λων αληθειών». (Καθηγη- τής Αντώνης Παπαδόπου- λος/. Αιτία του θανάτου Κάτι αρκετά κατα- τοπιστικὀ στο χώρο της αναζητήσεως των αιτί- ὧν του θανάτου εἶναι η άποψη που διατυπώὠθη- κε ότι υπάρχει ένα σύνο- λο ουσιών, που παρὰά- γονται απὀ το σώμα και που τροφοδοτούν τον εγκεφαλο, και που λὲ- γονται παράγοντες ὅδια- τηρήσεως και αναπτύ- ξεως των νευρικών κυτ- τὰρων. Όι παράγοντες αυτοί παράγονται στο γαστροεντερικὀ, το δξρµα, τα οστά, τους βλεννογόνους αδένες, Φξροντα!ι προς τον εγκξ- Φαλο και τροφοδοτούν µε εναύσματα το νευρι- κὀ κύτταρο και καθι- στοὺν εφικτή τη λει- τουργία του. Από την άλλη πλευρά το νευρικὀ κύτταρο καθιστά εφικτἠ τη λειτουργία όλων των ἀλλων κυτταρικών σχη- ματισμών του ανθρωπὶἰ- ὁ,τι θα ἔπρεπε, Φαινό- μενο αυτὴς της σταδια- κἡὴς απώλειας των νευ- ρικών κυττάρων εἶναι η διαταραχή της μνημης, της αδυναμίας του εγ- κεφάἁλου να στηρίξει β!- ολογικἀ τους κυτταρ!- κοὺς σχηματισμούς ζω- τικὠν οργάνων και να δεχθεί τις συνέπειες αὖ- τής της σταδιακής απο- σβέεσεως της λειτουργ!- κόὀτητας των οργανων αυτών ὥσπου να καταλἠ- ξει στο θάνατο». (Δρ Σταῦ- ρος ΜΙπαλογιάννης/. Το θέµα της ευθανασίας Ἐϊναι πολὺ λεπτό, και πρεπει κανεὶς πολὺ υπεύ- θυνα να χειρισθεί την ανἁἀλυσή του. Για να το κατανοήσουμε καλύτε- ρα θαπρέπεινα δεχθού- µε απόλυτα ότι ο ν- θρωπος δεν αποτελεί µια βιολογική υπόσταση Ο Δρ Σταύρος Μπαλογιάννης να συνιστά βέβαια ευ- θανασία, εἶναι µέσα στα παραδεκτά πλαίσια, Και ἴσως στην περὶ- πτωση τούτη υπάρχει και µια ανθρώπινη και ορθή σκοπιµότης καθόὸ- σο τα ζωτικά ὀργανα που ακόµη λειτουργούν εἶναι δυνατὀ να χρησι- μοποιηθοῦν για τις µε- ο ο ΜΕ πι ο ο Το το κα μυστήριο. Οθάνατος εἶναι µια διακοπή µη αναστρξ- Ψιµη της λειτουργίας του εγκεφαλικού στελέχους. ο ο ο Μι ο. ο Το (οσο με σα ο Ισπαλ πτας Τασἡ, κἡς διαταραχής ουσιωδών οργάνων, ὁπως της καρ- δίας, των νεφρών, του ἧπατος, εἶτε ὡς αποτἔλεσµα µιας αιφνίδιας επεµβάσεως στο ανθρὠπινο σώμα, που θα προκαλέσει ἆμεσα κακώσεις ἡἦ λειτουργικὲς διαταραχές στον εγκἔφαλο ἡ στα ζωτικά όργανα, πουτροφοδοτούντον εγκέφαλο συνεχώς µε γλυκὸ- ζη, οξυγόνο, αμινοξέα, παράγοντες δηλαδἠ απαραί- τητους για τη λειτουργία του σώματος. (Δρ Σταῦρος Ισ ο μήλα ολ 4, απλὼὠς. Συνίσταται απὀ την Ψυχἠ και το σώμα, τα οποἱα εἶναι αλληλεν- δετα και ἔχουν και τα δυο τη μµεταφυσικὴ τους. Πολλοί υποστηρί- αιωνιότητα» ζουν ὅτι η ευθανασἰα πρέπει να εφαρμοσθεἰ σε δυο κυρίως περιπτὠ- σεις. Στην πρωτη περὶ- πτωση, ὀταν ἕνα άτομο, πάσχει απὀ ανίατη ασθε- νεια, ο πόνος απ᾿ αυτή εἶναι αφόρητος και όλες τ Ο/ Εισηγητὲς κα! ο Συντονιστής κατά την Τη µέρα του Συνεδρίου στο Ελληνικὸ /Πολιτιστικὀ Κέντρο. νου σώματος. Συνεπώς αναφύεται ἑνα κύκλωμα επανατροφοδοτήσεως. Το σώμα τροφοδοτεί τον εγκεφαλοκαιο εγκέ- Φαλος καθιστά εφικτή τη λειτουργικότητα των υπολοίπων οργάνωντου σώματος. Αυτό το κὺ. κλωμα επανατροφοδο- τήσεως μεταξὺ εγκεφἀ- λου και ζωτικών οργάἁ- νων. διαταράσσεται προϊόντος του χρὀνου. Ας λάβουμε υπόψη ὅότιο άνθρωπος απὀ τη στιγµἠ της γεννἠσεώς του ἔχει µια απώλεια κυττάρων στον εγκέφαλο 2000 περίπου την ηµέρα. Τα εγκεφαλικά αυτά κύττα- ρα πεθαίνουν, Χωρίς να ανανεώνονται, και κἁά- ποτε θα Φθάσουν να εἰ- ναι πολύ λιγότερα απ΄ οἱ Φαρμακολογικέες και Χειρουργικές επεμβά- σεις δεν δίνουν κανένα αποτέλεσµα και το ἆτο- μο ζη ἕνα ὁράμα καθη- µερινά, η δε επιβίωση του είναι πολύ βραχεία. Στη δεύτερη περίπτωση, η ευθανασία εἶναι δυνα- τὸ να εφαρμµοσθεί όταν συμβεί ο εγκεφαλικὸς θάνατος. Εδὠ το άτομο ειναι νεκρὸ απὀ πλευρὰς λειτουργίαςτου εγκεφὰ- λου, ενώ η καρδιά καιτα ζωτικά ὀργανα λειτουρ- γούν ικανοποιητικά, Στην περίπτωση αυτἡὴ η αποσύνδεση του ατόὀ. µου απὀ τον αναπνευ- στήρα και η µη χορήγη- ση Των καταλλήλων Φαρμάκων δεν αποτελεἰ κάποια µη ορθή ενξερ- γεια και συνεπώς, Χωρίς ταμοσχεύσεις σε κατάλ- ληλους ὄξκτες. Βεβαια υπάρχουν σαφή κριτήρια ὅπου κα- θορίζεται ο εγκεφαλικὸς θάνατος και οπωσδήπο- τε αν ικανοποιηθούν τα κριτήρια αυτά, τότε εἶναι δυνατὀ να προελθει αυ- τὴ η αποδἔσµευση του ασθενούς απὀ τον ανα- πνευστήρα κι η παροχὴ των οργάνων του προς μεταμόσχευση. (Δρ δταύ- ρος ΛΙπαλογιάννης). Παρά το γεγονὸς ὁτι χώρες θετικἀ αποὀεχθησαν την ευθανασία, πιστεύω ότι εἶναι πάρα πολύ δύ- σκολο για ἕνα γιατρὀὸ να αποδεχθεί µεσα στη συ- νείδηση του, µέσα στη σκέψητου, αυτή την τὸ- σο αντιφατικἠ για το πρωταρχικὸ καθήκον του, καθήκον προεκτά- σεως της ζωής και βελ- τιώσεως, αναμφισβἠήτη- τα της ζωής, την ευθα- νασία. Δέχομαι βεβαια πως η ζωὴ ὃεν εἶναι το απόλυτο αγαθό, αυτό το απόλυτο αγαθὸ συνυ- Φαϊνεταιτόσο µετηζωή, όσο και µε την ποιότητα της ζωής, και πολύ πε- ρισσότερο, µετην ψυχι- κἠ υπόσταση του αν- θρώπου, µε την αρµονι- κἠ ψΨυχοπνευμµατικἠ συ- νύπαρξη και την πνευ- µατικἠὴ προέκταση του ανθρώπου... ε.Ὡς εκτούὐτου η ἐν- νοια της ευθανασίας ἐρ- Χεται σε απόλυτη αντἰ- Φαση µετο ἔργο του γι- ατροὺύ και µε τη συνεὶ- ὅησητου γιατρού και µε τη δικαϊωση της παρου- σίας του γιατρού μεσα στο επιστημονικὀ χώρο. (Δρ Σταῦρος ΛΙπαλογιὰν- νης/.

Title Subject Page
Α' ΣΥΝΕΔΡΙΟ 4p
ΜΝΗΜΗ 1ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 4p
Ζ' ΣΥΝΕΔΡΙΟ Χ.Ε.Κ.Ε. 1-3p
ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΘΗΚΟΝ 1p
ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ 1,3p